Mijn eerste tekendag in de Botanische Tuin Dinsdag 10 november: Bochten, streepjes en punten en de Vallei van de Dichtregels

Bochten, streepjes en punten

De grote werktafel ligt op dinsdag vol met het papier waar ik de pictogrammen op heb nagetekend met een penseel. Overal om mij heen zie ik de meest fantastische combinaties van bochten, streepjes en punten: modern Mandarijns.
Op een pleintje, een hangplek die het kalligrafiepleintje wordt genoemd, staan grote stenen waarop de oude voorlopers van het huidige Mandarijns staan uitgebeiteld.
Gister ging ik naar de Botanische tuin. Eerst naar het enorme Universiteitscomplex, omdat ik dacht dat de tuin daar deel van uitmaakt. Dat bleek niet te kloppen. Ik heb toen maar een taxi genomen naar de botanische tuin.

De Botanische Tuin

Op de terugweg durfde ik het al aan om de bus te nemen, daar voelde ik mij erg tevreden over. Bij een botanische tuin had ik mij zoiets voorgesteld als de Hortus in Amsterdam. Maar dat klopte niet, de Botanische Tuin is een bergachtig gebied dat talloze, talloze malen groter is dan de Hortus en dan Artis.
gedraaide-takken
vallei-van-de-dichtregels
De botanische tuin is aangelegd in 1960, compleet met een groot meer, een vier sterren status, een bijzondere boom geplant door de toenmalige president, 300 van de 400 bestaande bamboe soorten en enkele kloosters.
De klanken van de gezongen mantra’s, afkomstig uit een van de kloosters wezen mij de weg naar een hoog op de berg gelegen tempel. Een weg die paars zag van de bloeiende bougainville en die mij langs kleine watervallen over grote ronde rotsen leidde.
In de tuin heb ik in alle rust kunnen tekenen. Een boom met wonderlijk gedraaide takken en luchtwortels, maar ook de meest prachtige lettertekens die uitgehakt waren in enorme stenen in de Vallei van de Dichtregels.Ik hoorde een groep Chinezen de tekens hardop ontcijferen.

Cultuurverschil

Tot mijn opluchting, maar ook tot mijn verbazing, kwam er niemand achter mij staan om te kijken wat ik aan het tekenen was. Dat is een groot verschil met Nederland. Hoogstwaarschijnlijk komt dit gedrag voort uit respect voor de ander en uit  beleefdheid, maar soms voelt dat ook bijna aan alsof ik lucht ben. Misschien is dit wel de enige manier om met zoveel mensen dicht op elkaar te kunnen leven en toch iets van eigenheid te behouden. Hoewel het in Xiamen helemaal niet zo vol is.
Ik moest denken aan een zin in het boek Ghostwritten van David Mitchell: “In smaller cities people can use the space around them to insulate themselves, to remind themselves of who they are… In Tokyo you have to make your place inside your head”

Ik heb een gevallen bamboetwijg meegesmokkeld naar mijn appartement en een mooi opgedroogd blad. Nu begint mijn kamer al iets meer op een atelier te lijken en als míjn atelier.

Wordt vervolgd