Straatobservaties en -overpeinzingen Donderdag, 12 november: Wat is er te zien op straat in Xiamen?

De mensen

Ik zie heel veel jonge mensen. De meisjes – of zijn het volwassen vrouwen, vaak is het moeilijk voor mij om de leeftijd in te schatten – zien er betoverend uit. Heel modieus, ultrakorte rokjes, veel glitter, laag over laag en plastic bloemenkransjes in het haar.
Stelletjes, hand in hand. Opvallend veel bruidsparen die gefotografeerd worden, zich vaak verkleden of door kleedsters worden bijgewerkt. Zijn dit reclamefoto’s of herinneringen aan de mooiste dag van hun leven?
Kinderen zitten hier wel tot half vijf of later op school. Dan zie je ze pas rennen en joelen, als ze opgehaald worden van school. Op de foto ouders en grootouders in afwachting van de schoolkinderen.
wachtende ouders voor school in Xiamen China
Ik zie veel mensen op het strand die wel kijken, maar niet zwemmen.
Ik zie een enkele oudere vrouw of man met over de schouder een draagstel waar een zware mand aan hangt.
Veel – meestal vrouwelijke straatvegers – met een hoed op het hoofd en een sjaal in de nek als bescherming tegen de zon en allemaal een mondkapje op. Er ligt bijna geen papier op straat en afgevallen bladeren worden opgeveegd.
Bijna iedereen heeft een mobieltje in de hand, aan het oor of aan de pols. Van elk stapje en elke gebeurtenis worden foto’s gemaakt. Ik zie geen mensen met oordopjes in, zoals in Nederland.

Het verkeer

Veel Chinese toeristen en bussen met ladingen toeristen, die bus voor bus worden in- en uitgeladen. En dan natuurlijk de auto’s. Heel veel auto’s en heel veel frequent rijdende bussen.
Waar ik nog niet aan gewend ben, zijn de geluidloze electrische scooters en bromfietsen. Behoorlijk eng, vooral omdat de verkeersregels lang niet door iedereen opgevolgd worden.
Maar zo te zien hebben al die mensen er het volste vertrouwen in dat ze niet zullen worden overreden door een scooter, een auto of een langs scheurende bus. De remmen doen het erg goed in de bussen. De buschauffeurs lijken er een sport van te maken om op 5 cm afstand van het voor hen rijdende verkeer tot stilstand te komen. Niemand kijkt daar gek van op.

Het verleden en het heden

Natuurlijk ga ik ook naar China om mijn wereld eens vanuit een heel andere kant te bekijken. In een boek over Xiamen – dat vroeger Amoy werd genoemd – word ik op mijn wenken bediend. De schrikbarende en beschamende geschiedenis van de opiumimport door de Engelsen, de opiumoorlogen, de hypocrisie en de meedogenloosheid van de economische belangen, die elke menselijke maat in het ongelijk stelden, wordt mij zeer gedetailleerd uit de doeken gedaan. Pas in 1945 stopte de ‘legale’ opiumimport vanuit Hongkong.

Toen ik in de bus zat en naar oude mensen keek, vroeg ik mij af hoe zij de huidige tijd ervaren. En hoe zullen zij de revolutionaire tijden van Mao ervaren hebben en alle veranderingen die daarna kwamen?
Ik moest denken aan een boek van Armando – dat ik jaren geleden gelezen heb – uit de tijd dat hij in Berlijn woonde. Hij vroeg zichzelf af wat voor oorlogsverleden de mensen zouden hebben, die hij tegenkwam op straat. Hij deed dat nogal droog. Zonder te oordelen, laat staan te veroordelen of te beschuldigen.
Zoiets kun je je natuurlijk altijd en overal en bij iedereen afvragen. Maar nu komen dit soort vragen in mijn hoofd op in een land waar ik heel weinig van af weet, waarvan ik de taal niet ken en ook niet de mogelijkheid heb om direct vragen te stellen.

Een Engelstalige krant heb ik tot nu toe jammer genoeg nog niet kunnen vinden.

Wordt vervolgd