HOME Peitian: een dorp van historisch belang

Peitian: een dorp van historisch belang Samen met reisgenoten Echo en Oom, onderneemt Carien een reis naar het platteland

Peitian, het dorp

Peitian is een heel oud traditioneel dorp, het is gebouwd in een periode die duurde van de 14de tot de 17de eeuw. Er staan indrukwekkende woonhuizen. Sommige huizen huis hebben wel 9 grote ruimtes of hallen, ieder met een eigen binnenruimte en een gemeenschappelijke binnenruimte. Er is ook altijd een hal voor het altaar, dat gebruikt wordt voor de voorouderverering. Ieder huis heeft prachtig gebeeldhouwde en beschilderde toegangspoorten, oude houten constructies waar geen spijker aan te pas is gekomen. Er zijn smalle en brede met stenen geplaveide straatjes, 6 scholen voor klassiek onderwijs en het dorp zelf heeft ook twee grote toegangspoorten.
De huizen worden bewoond, waardoor je het gevoel krijgt een indringer te zijn wanneer je naar binnen loopt. Het is dus eigenlijk een levend openluchtmuseum.
Van bovenaf op de berg is goed te zien hoe de straten met de huizen met donkere pannen bedekte daken en de binnenplaatsen gedrapeerd zijn in de vallei, en hoe de landbouwgronden daar omheen liggen.
Het dorp Peitian is door de overheid aangewezen als een monument van historisch belang, dat in stand gehouden dient te worden.

Peitian en de Lange Mars

Peitian Lange Mars MaoDe kou heeft één heel groot voordeel, namelijk dat Echo, Oom en ik bijna de enige toeristen zijn in Peitian. De heuvels zijn momenteel wel wat grauw, grijs en bruin, maar een riviertje bij het dorp bruist er niet minder om en een enkele pruimenboom bloeit ook prachtig, ondanks de kou.
In de anderhalve dag dat Oom onze gids is, wordt hij regelmatig gebeld door klanten van zijn water- en elektriciteitsbedrijf, die problemen hebben met hun waterleiding. Niemand hier weet hoe je met deze vrieskou om moet gaan, want dit is uitzonderlijk weer hier. Helaas, alle klanten kregen te horen dat ze moesten wachten totdat Oom ons weer op de trein heeft gezet.
 
Oom vind het belangrijk ons het huis te laten zien waar de Lange Mars van Mao is begonnen en waar de president een boom heeft geplant. De foto hiernaast laat de toegangspoort zien tot het huis.
Oom neemt ons ook nog mee naar een klassiek gebouw in de stad Changting, waarin nu een museum is gevestigd. Het is een historisch museum, gewijd aan de geschiedenis van de Lange Mars, de strijd tegen de nationalisten, de bezetting van de Japanners in de 2de wereldoorlog en aan de geschiedenis van het Hakkavolk.

In de bergen rondom Peitian

Peitian beeldhouwer kalligrafieNadat we uitgebreid rondgelopen hebben in Peitian, rijden we verder de bergen in en komen tenslotte in een klein stadje, waar ook een beeldhouwer werkt. Al zijn beelden zijn gemaakt van hout dat op een bijzondere manier gegroeid is. Hij heeft o.a. beelden van traditionele krijgers en goden, maar ook tafels en bladen voor de theeceremonie. Daarnaast snijdt hij houtblokken, die gebruikt worden voor het drukken van teksten.
De beeldhouwer heeft ook nog fijn bewerkte houten platen met kalligrafieën, die hij geerfd heeft van zijn overgrootvaders. In zijn winkel staan ook nog heel oude houten kruiwagens met houten wielen, die vroeger gebruikt werden voor het vervoeren van papier. Hij laat ons ook de moderne blokken met kalligrafiën zien, die hij zelf maakt. Alles uitgesneden en uitgehakt in spiegelschrift. Hij demonstreert ons hoe hij inkt aanbrengt op een blok en het vervolgens afdrukt. Zijn kalligrafiën zijn bekroond.
 
Onderweg zie ik ook voorbereidingen voor het bouwen van een stuwmeer. Dit is een van de manieren van de Chinese overheid om aan de groeiende behoeft aan elektriciteit te voldoen.
Huidige inwoners van dorpen worden gedwongen te verhuizen naar nieuwbouw, verder weg in de bergen en hun landbouwgrond wordt onteigend, omdat dorpen en grond zullen verdwijnen in het stuwmeer. Deze mensen moeten dus noodgedwongen helemaal opnieuw beginnen en krijgen meestal slechts een kleine vergoeding voor wat ze kwijt raken.
 
De patronen en structuren van de velden onderweg, zijn fascinerend. Ik kijk mijn ogen uit. Lange voren in de grond, bedekt met plastic om de tabak te beschermen. Kleine akkertjes, die allemaal verschillende vormen hebben en zich een weg slingeren.
 
Ik zie een oude vrouw die een koe hoedt aan de kant van de weg, maar ook enorme hoeveelheden bromfietsen, topzwaar beladen met mensen en rieten manden. De manden hangen aan een bamboe draaglat, die overdwars aan de bagagedrager is bevestigd.
 
Wordt vervolgd