De tijd vliegt en de tijd kruipt in Xiamen Over ontmoetingen, leermeesters en de dans van de kalligrafie

De tijd vliegt in Xiamen

diner CEAC in XiamenDe dagen gaan heel snel en langzaam tegelijk. Ik ben nu al drieeneenhalve week in Xiamen en reis morgen af naar Hongkong om mijn visum te verlengen. Ik leer hier steeds meer mensen kenneh. Gisteren was ik op een afscheidsdiner, aangeboden door de vier Nederlandse oprichters van CEAC. Er waren ruim 25 mensen. We zaten aan 2 grote ronde tafels, met in het midden een groot glazen draaiplateau, waarop achter elkaar gerechten worden neergezet.
Bij het diner waren oud-studenten van de kunstafdeling van Xiamen universiteit, die door steun en bemiddeling van CEAC de Rietveld Academie hebben gevolgd of op het Sandberg Instituut of de Rijksacademie hebben gezeten. Er waren ook oud CEAC-gangers, o.a. uit Engeland. Verder waren er nog een aantal Engelse en Chinese docenten van de Xiamen universiteit, een Nederlandse docente van de Reitveld Academie die na haar pensionering jaarlijks hier een aantal maanden lesgeeft, de echtgenote en het dochtertje van de adviseur voor technische zaken van het CEAC en de schoonmaakster die – indien nodig en gewenst – in het weekend de appartementen van het CEAC schoonmaakt. Zij maakt deel uit van de CEAC-familie en heeft zichzelf in haar vrije tijd Engels geleerd. In het dagelijks leven werkt zij fulltime op een kinderopvang.
Dit alles speelt zich af in een restaurant, dat uitkijkt op zee en op de aanlegplaats van de veerboten naar het vasteland. ’s Avonds lijkt het net een bontgekleurde kermis doordat alle boten gedecoreerd zijn met verspringende lichten.

De tijd kruipt in Xiamen

De Chinese directeur van CEAC heeft – na veel speurwerk – gevonden wat ik graag wilde weten. Er blijkt een 70 jaar oude man te zijn, die nog het oude vak van het maken van lampionnen beheerst. Hij maakt nog steeds voor ieder lentefestival feestbeesten. En dat op maar twee uur afstand met de sneltrein . Vorig jaar heeft deze man nog als oude vakman werk geexposeerd tijdens een tentoonstelling over ambacht en vakmanschap. Zowel oude ambachten en werk werd geexposeerd, als werk van jonge mensen.
Ik hoop nu maar dat deze man tijd en zin heeft om mij en een begeleider/tolk te ontvangen en mij iets wil laten zien van zijn ambacht, en meer dan dat de geheimen van zijn vak voor mij wil ontsluiten. Wie weet kan dit nog leiden tot wederzijdse inspiratie.

Dat de tijd traag gaat, komt deels omdat ik van te voren in Nederland wel bedacht had wat ik hier graag wilde leren en daar ook schriftelijk contact over had gehad, maar dat die ideeën in de dagelijkse praktijk blijken telkens opnieuw bijgeschaafd en aangepast te moeten worden. Iedere keer neemt dat veel tijd in beslag. Eerst om er achter te komen wat er mogelijk is en waar, vervolgens om het te organiseren en daarna ook nog om mensen en werkplaatsen daadwerkelijk te bezoeken.
Vandaag is het zondag en ik geniet heel erg van mijn rustige appartement, van het rustig oefenen van kalligrafie en van het feit dat dit een dag is zonder afspraken en ik dus kon uitslapen.

De dans van de kalligrafie

dans van de kalligrafie in Xiamen
Wat maakt kalligrafie nou zo spannend? Voor een deel is dat de beweging. Dat wat op papier een snelle beweging lijkt, wordt in werkelijkheid heel weloverwogen en rustig uitgevoerd. Er is verschil tussen de gewone lettertekens en het aan elkaar geschreven schrift. De laatste vorm van schrijven, wordt iets sneller uitgevoerd.
Wat ik ook erg boeiend vind, is dat de druk en de lichtheid van mijn hand direct zichtbaar wordt in het resultaat. Het schrijven lijkt soms net een zorgvuldig uitgevoerde dans op papier.

Op een ochtend, bij zonsopkomst om 6 uur, heb ik zo’n kalligrafische beweging gedanst in één van de toen nog lege parkjes. Soms hoor ik mannen bij de branding van de zee luidkeels zingen. Ik heb dat ook gedaan tijdens mijn dans, dat leek me zo heerlijk. Jammer genoeg bleek mijn zang- en geluidstechniek volstrekt onvoldoende te zijn, met als gevolg: keelpijn.
Mijn plezier om dit gewoon te doen, was er geen spat minder om.

Wordt vervolgd