HOME Afscheid. Een tijd van komen en een tijd van gaan

Afscheid. Een tijd van komen en een tijd van gaan Voorbereidingen voor vertrek en vervolg

Een periode van afscheid nemen

De dagen na de opening van de expositie zijn aanzienlijk minder voorspelbaar dan de weken daarvoor. Een periode van afscheid nemen is nu echt aangebroken. Er zijn meer mensen die in deze periode vertrekken. Het voelt rommelig aan en minder gestructureerd.
De tocht die ik zondag en maandag zou maken met Anne kon niet doorgaan. Anne is een Duitse student, die hier een half jaar Chinees studeert. Ik ontmoette haar tijdens de kalligrafielessen. Anne is op de avond van de opening op straat gestruikeld. Haar knie blijkt te pijnlijk en gekneusd te zijn om een berg op te lopen. We wilden naar de Hakkadorpen gaan. Deze zijn beroemd om hun cirkelvormige huizen, waarin vele generaties samenwonen, tot wel duizend personen. De huizen zijn van buiten gesloten en hebben kleine ramen op de derde verdieping. Aan de binnenkant zijn open galerijen en een enorme binnenruimte met een put. Langzamerhand zijn deze huizen een toeristische attractie geworden, maar ze zijn nog steeds in oorspronkelijke staat.
Jammer, dat gaat dus niet door, dat wordt thuisblijven.

Ondertussen is voor mij nu ook een periode aangebroken waarin ik mijn vertrek moet voorbereiden en hier afspraken wil proberen te maken die mijn werk in Nederland en de integratie van alles dat ik heb geleerd en gezien in China, kunnen ondersteunen.

Maandag: voorbereiding voor transport

Maandag ben ik weer naar kalligrafieles geweest. Ik heb geleerd hoe ik ‘handle with care’  in het Chinees moet schrijven. Die tekst ga ik op mijn grote tas met tekeningen zetten, in de hoop dat er op het vliegveld rekening mee zal worden gehouden. Ik hoop dat het me lukt mijn bagage binnen de maximum maten en maximum gewicht te houden.
Na afloop van de kalligrafieles ga ik met een voor mij onleesbaar adres – want in het Chinees – op weg naar mijnheer Kang, die in een prachtige buitenwijk woont. Hij was ook op de opening, is ingenieur en heeft zich onder andere gespecialiseerd in het technisch bijstaan van  kunstenaars, vooral beeldhouwers.
Bij de bushalte aangekomen, bekijk ik hoeveel bushaltes er zijn dat ik moet blijven zitten, ik kom op 19. Vlak voor ik bij de juiste halte ben, vraag ik het voor alle zekerheid nog even aan de conducteur, die mij vervolgens keurig op tijd waarschuwt.
Telkens laat ik aan mensen het adres zien en tot grote verbazing van mijnheer Kang en tevredenheid van mijzelf, kom ik daar na ruim een uur aan.
Ik vraag hem advies over het versturen van ingelijst werk. Hoe goed en goedkoop – voor Nederlandse begrippen – dat ook kan vanuit China, het blijkt financieel toch niet haalbaar voor mij te zijn om ingelijste werken op te laten sturen. Vooral het opsturen van grote beelden zijn de kosten en de moeite waard, maar kleiner werk loopt in verhouding toch al snel op. Dat komt vooral door de hoge in- en uitvoerbelastingen en de grootte van de bekisting. Het versturen van papier vanuit China moet ik dus ook op een andere manier zien te regelen. Al levert dit bezoek mij minder op dan ik had gehoopt, ik weet nu toch beter waar ik rekening mee moet houden.

Dinsdag: de kunstmanager en de oud-student

voorbereiding afscheid de kunstmanager
Op dinsdagmorgen heb ik samen met collega-kunstenaar Paddy Lennon en zijn vrouw een afspraak met een kunstmanager voor 5-sterren hotels in China. De inhoud van mijn persbericht was voor hem de aanleiding mijn expositie te bezoeken. De kunstmanagers houden kantoor in hele luxe nieuwbouw en er hangt mooi werk aan de muur. Deze nieuwbouw staat naast een leuke volkswijk, waar de vissen aan touw in de lucht te drogen hangen en veel leuke winkeltjes en mooie, originele oude huizen. Het contrast is nooit ver weg in China.
Paddy overhandigt de kunstmanager brochures met prijzen waar hij om gevraagd had, ik spreek af deze hem toe te sturen als ik terug ben in Nederland.
Na afloop van het gesprek hebben we alle drie geen idee of deze ontmoeting met de kunstmanager en zijn baas ons iets zal opleveren, mede omdat degene die de beslissingen neemt, een kunsthistorica, op dit moment op reis is. Ondertussen lopen we echter door een prettige volkswijk waar de vissen aan een touw in de lucht hangen te drogen en winkeltjes en mooie oude huizen elkaar afwisselen.

’s Middags heb ik nog een ontmoeting met een oud-student van professor Qin. Fei Fei is een buitengewoon ondernemende en bevlogen kunstenaar, die ook in Nederland is geweest.  Misschien kan hij hier zonodig dingen voor mij regelen, terwijl ik in Nederland aan het werk ben.
’s Avonds oefen ik het kopiëren van een Chinese schilderij. Op mijn laatste les zal ik dat aan mijn docente laten zien.

Woensdag: lentefestival en de papiermaker

voorbereiding afscheid Echo en de papiermakerWoensdag heb ik vroeg in de morgen een afspraak met een andere studente van prof. Qin: Lien Tjien oftewel Echo. Tijdens de opening heeft de professor ons aan elkaar voorgesteld en het klikte meteen. Zij spreekt goed Engels wat de communicatie erg makkelijk maakt.
Echo vertelt me dat ze een papiermaker kent, ergens ver weg in de provincie Fujian. Zij stelt voor om daar samen heen te gaan. Wij hadden er echter geen rekening mee gehouden dat op dit moment het lentefestival gaande is. Dat betekent dat in heel China het grote heen-en-weer reizen is aangebroken. De treinen zijn bijna allemaal propvol en met de grootste moeite lukt het ons om op zondag 24 januari een plaats te bemachtigen. We moeten dan wel de helft van de reis staan en heel erg vroeg opstaan om op het vasteland een trein te kunnen nemen.
Dan hebben we nog een paar problemen: er is geen bus naar het dorp en het boeken van een hotel is ook niet op te lossen. Echo die in die streek geboren is, schakelt uiteindelijk een vriend in. Hij zal ons met een auto naar het dorpje van de papiermaker brengen. Terug in de grote plaats kunnen we dan wel een hotel regelen.
Mijn aanvankelijke schroom om anderen tot last te zijn, wuift Echo resoluut weg. Zij is een buitengewoon doortastend persoon, die al veel heeft gereisd. Zo heeft zij o.a. als vrijwilliger gewerkt op een ecologische boerderij in Zweden en reisde zij met een vriendin van Shanghai naar Tibet, een reis die 60 uur duurt.

Ik had voor 24 januari eerst al een andere afspraak gepland. Ik zou een dag naar Dehua gaan met een Engels sprekende Chinese student en zijn vriendin.
Dehua (Dewa) is een beroemde plaats waar alles van en met porselein wordt gemaakt. Er zijn talloze fabrieken, maar ook enkele werkplaatsen voor kunstzinniger werk wordt gemaakt. Ik wil graag met eigen ogen zien of daar eventueel mogelijkheden zijn om er in de toekomst iets mee te doen of te werken. Die afspraak moet ik nu dus verzetten.

Wordt vervolgd